★ HOOGGEVOELIGHEID (HSP) ★

Uit: Hooggevoeligheid als levenskunst door Marian van den Beuken

Het stralende kind: een sprookje

Vele lichtjaren hiervandaan in de ruimte is een prachtige planeet. De natuur is er schitterend, de lucht en het water zijn zo zuiver als je je maar kunt voorstellen. De mensen op deze planeet zijn veel verder ontwikkeld dan wij. Ze zijn helderziend, heldervoelend, helderwetend. Ze hebben geen telefoon, radar of fax nodig, want ze staan rechtstreeks met elkaar in verbinding. Als ze goed kijken of luisteren naar iemand, weten ze meteen wat die ander denkt of voelt. Er zijn dan ook geen leugens of geheimen. Schaamte kennen ze niet. Ze hebben al hun zintuigen wijd openstaan, om zoveel mogelijk te genieten van de schoonheid en de goedheid om hen heen. Ze staan ook in contact met mensen op andere planeten. Zo weten ze dat er planeten zijn waar de mensen het moeilijk hebben. En soms schieten ze te hulp.
Zo wordt er op een dag een beroep op hen gedaan vanuit de planeet aarde. Er komt een bericht dat de mensen op de donkere planeet aarde hulp nodig hebben omdat ze hun vermogen tot stralen vergeten zijn. De raad van wijzen die de planeet bestuurt, komt bijeen om erover te praten. Ze zijn het er snel over eens dat er hulp geboden moet worden en ze gaan op zoek naar een vrijwilliger die als helper naar de aarde wil gaan. Een stralende jonge vrouw meldt zich aan. Haar aanbod wordt in dank aanvaard. ‘Maar’, zegt de oudste der wijzen, ‘er is wel een voorwaarde aan deze hulpoperatie verbonden: je kunt niet in je huidige gedaante gaan. Dat zou je niet overleven. Je moet bereid zijn, de gedaante van een aardse mensenbaby aan te nemen en in een aards mensengezin geboren te worden. Dat betekent dat je veel van de eigenschappen die je hier hebt, daar niet zal kunnen gebruiken. Je zult je af en toe heel alleen en onthand voelen. Er zijn meer van ons op aarde aanwezig, maar je zult ze niet meteen herkennen. Ben je bereid deze moeilijke taak op je te nemen?’ Als de jonge vrouw goed heeft nagedacht, blijft ze bij haar besluit. De raad der wijzen juicht haar toe en zegt haar: ‘We zullen je van hieruit aan alle kanten steunen. Ook al voel je je soms misschien eenzaam en verlaten, we zullen er altijd zijn.’
En zo wordt de jonge vrouw als een stralende baby naar de aarde gestuurd.

Ze wordt op een mooie dag geboren op de planeet aarde. Ze is een prachtige baby en ze straalt aan alle kanten. Haar ouders zijn blij met haar. Als ze wat groter wordt, blijkt het kindje echter anders te zijn dan andere kinderen. Dingen die andere kinderen heel gewoon vinden, maken haar bang. Dingen die andere kinderen stom of raar vinden, boeien haar. Ze zegt dingen die de ouderen om haar heen doen verbazen. ‘Hoe kan een kind zulke dingen zeggen?’ Haar ouders zijn er niet blij mee dat hun dochtertje zo uit de toon valt. Ze wijzen haar terecht, zeggen dat ze een braaf kind moet zijn. Maar het meisje begrijpt het niet. Braaf? Ze weet niet wat haar ouders bedoelen. Ze zou zo graag de mensen om haar heen gelukkig maken. Maar het lukt haar niet. En ze voldoet ook niet aan de eisen die aan haar gesteld worden. Ze gaat heel erg haar best doen, want ze wil de mensen om haar heen graag tevreden stellen. Ze zeggen: ‘Doe dit, doe dat, maak me gelukkig!’ Maar het is onbegonnen werk. Het stralende kind maakt een vergissing: ze gaat denken dat het de bedoeling is dat ze doet wat de mensen van haar vragen. Ze gaat denken dat ze een slecht kind is.
Ze wordt er wanhopig van; ze merkt steeds weer dat ze voor een onmogelijke opdracht staat. Zo verliest ze veel van haar straling en zo neemt het kind dat denkt dat het slecht is, in haar de overhand. Maar het stralende kind blijft, op de achtergrond, in haar aanwezig. Zo gaat dat jaren en jaren door. Ze groeit op als jonge vrouw en nog steeds denkt ze dat ze helemaal alleen is en af en toe raakt ze vertwijfeld en boos.

Maar af en toe gebeurt er opeens iets wat een zoete, oeroude herinnering in haar oproept. Dan wordt ze even heel blij. Af en toe ontmoet ze iemand die haar doet denken aan iets van vroeger en dan voelt ze opeens weer dat ze helemaal goed is. Ze krijgt een vaag besef van een plek waar ze vandaan komt, waar haar werkelijke thuis is. Ze gaat ernaar verlangen om vaker mensen van thuis tegen te komen.
En wat gebeurt er? Haar wens gaat zomaar vanzelf in vervulling. Steeds vaker komt ze mensen tegen die ze herkent en die haar herkennen. Hoe ouder ze wordt, des te vaker beleeft ze momenten van geluk. Al die momenten maken het stralende kind groter en het slechte kind kleiner.
En op een nacht krijgt ze een droom. In die droom kijkt het stralende kind het slechte kind aan en zegt: ‘Het was alleen maar een vergissing. Je dacht dat je alleen was en dat je de hele wereld moest dragen. Je bent niet alleen, lieverd, en je hoeft alleen jezelf te dragen. En om je heen zijn, ook al zie je ze niet, alle wezens van jouw eigen planeet om je daarbij te helpen. Het geheim is: je hoeft alleen maar jezelf te zijn en jezelf te leven. Dat is genoeg. Meer hoeft niet.’
Het slechte kind kijkt haar wat glazig aan. Dit kan ze niet bevatten.
Het stralende kind zegt: ‘Het geeft niet als je het nog niet helemaal kunt volgen. Ik blijf bij je en ik zal je eraan blijven herinneren, dat je helemaal goed bent en dat je niets hoeft te doen waar je ongelukkig van wordt.’
Beetje bij beetje druppelt deze waarheid bij de vrouw naar binnen. Ze merkt dat haar leven verandert. Ze stelt met verbazing vast dat de mensen om haar heen veranderen. Ze worden aardiger en blijer. Ze merkt dat de mensen haar beginnen te waarderen.
En er komt een dag dat ze beseft: dit ben ik, dit stralende kind van de stralende planeet. Ik ben hier gedetacheerd om met mijn straling andere mensen te helpen hun eigen straling te vinden. En nu is hier mijn thuis: mijn thuis waar ik ben.

Vanaf dit moment is ze gelukkig en straalt ze onophoudelijk. De mensen zijn graag bij haar en kijken voortdurend naar haar omdat er zo’n prachtige glans over haar ligt. Met die glans raakt ze de mensen om haar heen aan, en als vanzelf begint er bij hen ook iets te glanzen. Het gaat maar door en het gaat maar door na een tijd, het duurt niet eens zo erg lang, stralen alle mensen en is de donkere planeet aarde in een fonkelende, stralende planeet veranderd.

Voor alle hooggevoelige, prachtige mensen, die zich af en toe heel alleen voelen. Je bent zeker niet alleen!! Er zijn nog heel veel anderen zoals wij…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *