I’VE GOT TO SAVE MYSELF

I gave all my oxygen to people that could breathe // I gave away my money and now we don’t even speak // I drove miles and miles, but would you do the same for me? // Oh, honestly? // Offered off my shoulder just for you to cry upon // Gave you constant shelter and a bed to keep you warm // They gave me the heartache and in return I gave a song // It goes on and on // Life can get you down so I just numb the way it feels // I drown it with a drink and out-of-date prescription pills // And all the ones that love me they just left me on the shelf // No farewell // So before I save someone else, I’ve got to save myself // I gave you all my energy and I took away your pain // ‘Cause human beings are destined to radiate or dream // What line do we stand upon ‘cause from here it looks the same? // And only scars remain // Life can get you down so I just numb the way it feels // I drown it with a drink and out-of-date prescription pills // And all the ones that love me they just left me on the shelf // No farewell // So before I save someone else, I’ve got to save myself // But if I don’t // Then I’ll go back // To where I’m rescuing a stranger // Just because they needed saving just like that // Oh, I’m here again // Between the devil and the danger // But I guess it’s just my nature // My dad was wrong // ‘Cause I’m not like my mum // ‘Cause she’d just smile and I’m complaining in a song // But it helps // So before I save someone else // I’ve got to save myself // Life can get you down so I just numb the way it feels // I drown it with a drink and out-of-date prescription pills // And all the ones that love me they just left me on the shelf // No farewell // So before I save someone else, I’ve got to save myself // And before I blame someone else, I’ve got to save myself // And before I love someone else, I’ve got to love myself…

Continue Reading

ENOUGH IS ENOUGH

Het doet pijn jezelf te realiseren dat je op een deur staat te rammen waarvan het slot kapot is. Of de klink er zielig bij hangt. Ik weet nog niet precies hoe ik het het beste verwoorden kan. Dat het besef enorm veel pijn doet, is duidelijk. Dat niet alleen het hoofd het weet maar ook het hart het gaat voelen maar nog niet helemaal klaar is om het los te laten. Omdat je weet dat het er wel ergens in zit. Dat het moeite heeft met emoties en het uiten daarvan. Ik begrijp heel veel en kan voor bijna alles begrip opbrengen maar ik verlies mezelf. Dat nooit meer.

Dat je beseft dat alles van jouw kant komt. Dat je geen prioriteit bent. Dat het eigenlijk ook allemaal best makkelijk is als iemand zoveel voor je doet. Het besef dat het maar als normaal gezien wordt. Dat je energie op raakt en dat je weer als vermoeide duif op de bank hangt. Zo ontzettend veel gehuild. Zo ontzettend hard mijn best gedaan. Zo ontzettend mezelf weg gecijferd. En nu herken ik mijn valkuil. Ik kies voor mezelf. Langzaam loslaten. Toch zelf het gevoel willen hebben er alles aan gedaan te hebben. De hoop nog steeds niet willen opgeven. Maar toch weten dat het beter is.

Dat het beter is om alleen verder te gaan. Dat er echt geen verandering gaat komen. Of misschien wel maar veel te laat. En ik zie zo op tegen de buitenwereld. De binnenwereld zal het allemaal wel door komen. Het is niet de eerste keer. Maar de buitenwereld te moeten vertellen dat het over is. Dat breekt. Want natuurlijk heeft men een mening. Ik zal het moeten loslaten. Ook dat. Alles. Hem. Maar ik ben nog niet zo ver. Ik heb nog een klein beetje tijd nodig…

Continue Reading

2018

En dat ik gewoon mezelf kan zijn. Dat ik mezelf mag vinden. Mijn valkuilen mag herkennen. Dat ik naar het advies van anderen mag luisteren maar toch mijn eigen hart volg. Dat ik dicht bij mezelf blijf. Want er zijn nog steeds dingen waar ik tegen aan loop. Waar ik mee worstel. Mijn gevoeligheid, mijn snel overprikkeld raken en niet zo goed kunnen dealen met gevoelens van anderen. Van daar uit ook mijn onzekerheid. Mijn onhandigheid op sociaal gebied. Mijn vermoeidheid en het gevoel anders te zijn dan anderen.

Ik zou wat vaker kunnen cocoonen. Even niks. Wat vaker voor mezelf kiezen. Lief zijn voor mezelf. Vroeg mijn nestje in en een dagje niks plannen. Deze week loopt dat nogal in het honderd. Elke dag wel wat en veel dingen die niet lopen zoals het zou moeten. Ga ik vroeg naar bed en val ik een keer na redelijke tijd in slaap, dan doe ik een nachtmerrie en heb weer een gebroken nacht. Ik voel me er dan ook niet beter op. Gelukkig gun ik het mezelf om dan ’s morgens te blijven liggen, dan val ik nog een paar uur in diepe slaap.

De nieuwe relatie is natuurlijk ook van invloed. Een ander ritme. Twee verschillende mensen die elkaar respecteren maar niet altijd begrijpen. Samen werken aan het spreken van elkaars taal. Het valt niet altijd mee maar we kunnen er beiden zoveel van leren. We zijn nu een half jaar onderweg en het gaat met ups en downs maar het zorgt er ook voor dat ik mezelf steeds beter leer kennen. Ook hierin mag ik meer bij mezelf blijven. Twee vrije geesten bij elkaar, ieder op ons eigen unieke wijze. Soms houd ik teveel vast aan verwachtingen of hoe het zou moeten zijn. Ik laat dat steeds meer los en doe mijn eigen ding. Wij doen ons eigen ding.

Als afsluiter wens ik jullie een geweldig 2018. Een jaar waarin je zoektocht duidelijkheid mag geven. In gezondheid, wijsheid en vooral ook rust.

TIP: Inspirerend Leven – Blog

Continue Reading